Nine-Eleven

September 11, 2001 - We will never forgetAfgelopen week heb ik deze kreet iedere dag zien hangen op Willie Mays Plaza, waar ik overheen loop op weg naar m'n werk en de Giants.September 11, 2001 - The day America changedEen andere slogan die regelmatig op de tv en in kranten voorbij kwam. Ik kan één ding vertellen: vorig jaar was het hier exact hetzelfde en volgend jaar is de kreet: September 11, 2001 - We have all forgotten.

Ja, er is wel wat veranderd en dat is dat het patriotisme NOG groter is geworden. Dat is wat me vandaag (en de afgelopen week) opviel in de nieuwsuitzendingen op tv. Gisteren werd het hele land bang gemaakt met een "code Orange"... wat betekent dat het hele land NOG waakzamer moet zijn voor terreuraanslagen. Ja bedankt voor de waarschuwing... wat heb ik er aan, helemaal niks?!Goed, ik zal verder niet uitwijden over hoe onecht ik alles aan die hele "week of remembrance" vond en hoe treurig ik de president van dit land vind... en ik moet bekennen dat ik al "voorbereid" naar de Giants ging vandaag.Tot mijn grote verrassing kan ik achteraf zeggen dat ik blij ben dat ik er bij was. Het was indrukwekkend en kwam "echt" over. Niet zo gemaakt als al die onzin op tv.Om 12 uur begonnen de "pregame ceremonies" met een groep doedelzakkers , gevolgd door zo'n 100-200 mensen (politie, brandweer, soldaten en "gewone" mensen) die allemaal één en dezelfde Amerikaanse vlag droegen. Ja, dat is een grote vlag! :)Nadat de vlag was uitgevouwen, werd "Amazing Grace" ("Waarheen leidt de weg") gespeeld door de doedelzakken, waarna een boot van de San Francisco Fire Department kransen in de McCovey Cove (het water naast het stadion) legde.vlaggetje...vanaf de andere kant...De traditionele "first pitch" werd dit keer niet gegooid, maar in plaats daarvan op de werp-plaat gelegd door een man wiens vader was omgekomen in het WTC. Hierna werden tientallen witte duiven losgelaten, waarmee de ceremonie ten einde kwam. Al met al duurde het zo'n 20 minuten en daarmee was het precies goed.Tijdens de wedstrijd werden tussen de innings in beelden uitgezonden van de spelers en hun verhaal bij "9-11". In de 7th inning stretch (een pauze die altijd in de 7e inning plaatsvindt), werd "God bless America" gezongen door een opera zangeres en werden beelden uitgezonden die bij alle wedstrijden werden uitgezonden tijdens de 7th inning stretch. Het moest verwoorden dat de hele natie zich dankzij baseball weer had hervonden... iets wat dus duidelijk weer net effe TE was en weer een duidelijk voorbeeld van de onzin waar zo veel Amerikanen in lijken te geloven.Goed, tot zover mijn "visie" vanuit Amerika op Amerika en 11 september. Om het verhaal toch nog een normale wending te geven zal ik er even bij vermelden dat er tijdens de wedstrijd twee gasten naast me kwamen zitten op de tribune, waarvan eentje met een Ajax shirtje. Geen Nederlander zo bleek (Engelse gozer die nog nooit in Nederland was geweest!), maar toch reden genoeg om even op de kiek te gaan! :)