Tribute to Barry Bonds

Zucht... dat was het dan. Gisteravond speelde Barry Bonds voor de allerlaatste keer voor de Giants. Uiteraard waren we er bij... het was de laatste thuiswedstrijd van het seizoen en ik had in april al kaartjes gekocht voor deze wedstrijd... niet omdat ik zo'n vooruitziende blik heb hoor, maar als je er vanuit gaat dat de Giants de playoffs gaan halen, dan is het een goed idee om al op tijd kaartjes te kopen voor de laatste wedstrijden. Daarnaast moet je het vanaf nu tot begin april weer zonder honkbal stellen, dus hoe korter de periode zonder honkbal, hoe beter. :)Maar goed, we dwalen af... gisteravond ging het uiteraard maar om één persoon, Barry Bonds. Niemand wist eigenlijk van tevoren wat er zou gebeuren, of het spel stil gelegd zou worden na Barry's laatste "at bat" (slagbeurt), of er een ceremonie zou worden gehouden op het veld (zoals na zijn 500e homerun het geval was) maar het leek allemaal redelijk ingetogen, voor Amerikaanse begrippen dan. :) Maar mooi was het wel. Ik was 3 kwartier voor het begin van de wedstrijd al in stadion (Michelle kwam even later uit 'r werk) en die hele tijd werd gevuld met historische Bonds momenten op het grote scherm. En noem het sentimenteel, maar ik voel me toch wel ontzettend bevoorrecht dat ik zelf een paar van die historische homeruns heb mee mogen maken... zoals #600 in 2002, waar ik op rij 1 zat en het gras kon aanraken... en #755, zo'n anderhalve maand geleden in San Diego. En al zijn die homeruns wel de meest speciale, gewoon het feit dat ik zo'n 20 homeruns (schat ik, misschien zijn het er meer) live heb gezien... yep, dat kunnen maar weinig (geen?? :) ) Nederlanders zeggen volgens mij...

En zo gingen er de rest van de wedstrijd allerlei herinneringen door m'n hoofd. Herinneringen aan de allereerste homerun die ik samen met Jos over mijn hoofd zag gaan, het water in! Dat was in 2000, de Giants tegen de Padres en ik had nog nooit van die vent gehoord: Barry Bonds?? :)Nou ja en dan kom je natuurlijk bij het punt dat als Barry Bonds er niet was geweest... dat ik waarschijnlijk niet zo'n fan van de Giants was geweest... dat ik waarschijnlijk nooit naar San Francisco was gekomen in 2002 om meer van zijn homeruns te zien... dat ik dan Michelle nooit had ontmoet... mijn wereld zou er kortom HEEL anders uitgezien, zonder Barry Bonds.En zo werd het dus een avond vol met herinneringen... tussen de innings door ging het verder met de terugblikken... aan zijn seizoens homerun record (73) in 2001... de 4 homeruns in de World Series van 2002... en oh ja er werd evengoed ook nog een wedstrijd gespeeld ja, waarin de Giants verloren... en Bonds in zijn 3e en laatste slagbeurt BIJNA zijn laatste homerun het stadion uit sloeg. Hij sloeg de bal... het stadion werd gek... maar vlak voor de muur werd de bal gevangen. Na deze bijna-homerun hield Barry het voor gezien. Hij liep het veld af, onder luid applaus, schudde handen met zijn teamspelers in de dugout... kwam nog één keer terug het veld op om de fans te bedanken... en daarna ging hij de spelerstunnel in. Dat was het. De allerlaatste keer Barry Bonds.De wedstrijd ging nog 2 innings door, maar de uitslag deed er allang niet meer toe. Na de wedstrijd werd er NOG een filmpje uitgezonden op het grote scherm, onder begeleiding van Frank Sinatra's "My Way"... toepasselijk. :)Zoals gezegd, het was mooi, vol met herinneringen en eigenlijk best vreemd om te zien dat er nou eens een keer GEEN hele Amerikaanse show van werd gemaakt. Maar wees gerust hoor, ik weet zeker dat die "show" er absoluut nog komt... het is alleen nog de vraag wanneer.Tot zover mijn "tribute to Barry Bonds". Het was geweldig om mee te maken.Oh ja, ik had mijn video camera mee gister, dus ik zal binnenkort nog een video verslag op m'n site zetten... en daarna zal ik jullie niet langer vermoeien met mijn Barry Bonds verslagen. :)