Timo

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn berichtje over onze gezinsuitbreiding schreef... een heel jaar alweer met Timo... echt nooit verwacht dat ik het zo super zou vinden om een hond te hebben! Nou is Timo ook wel de meest relaxte hond die ik ooit heb gezien... hij blaft zelden, is ontzettend goed getraind (niet door ons, maar door z'n vorige baas) en is gewoon een hele lieve hond!Des te groter de schrik deze week... :( We hadden Timo al een paar weken geleden naar de dierenarts gebracht, omdat hij niet zo veel honger leek te hebben. Ze hebben toen z'n bloed en urine nagekeken en alles was prima: gevalletje "Ik ben m'n huidige maaltijden zat, tijd voor wat meer variatie", aldus de dierenarts. Maar de laatste weken begon hij ook steeds vreemder te ademen... en als we 's avonds gingen rennen, kon hij me amper bijhouden omdat ie buiten adem was. Het zal jullie niet verbazen dat ik niet zo HEEL hard ren... :) Afgelopen woensdag dus maar weer naar de dierenarts... want er zat duidelijk iets niet goed. Röntgenfoto's laten maken en dat zag er helemaal niet goed uit. Volgens de dierenarts zat er vocht in z'n lichaam, wat er niet zou moeten zitten... en een veel voorkomende oorzaak hiervan, is kanker.Goeiemorgen... dat had ik dus effe totaal niet zien aankomen! Vervolgens werden we meteen doorverwezen naar het dierenziekenhuis, voor verder onderzoek. Het was inmiddels half 6 's avonds en we konden Timo 's avonds om een uur of 10 weer oppikken, zo werd ons verteld. Rond half 8 werden we gebeld door de dokter... hij was net klaar met Timo en ze hadden 2,5 liter vocht uit z'n lichaam gepompt! De tering... geen wonder dat ie vreemd ademde! Gelukkig was er ook nog wel wat goed nieuws... want volgens de arts was het niet noodzakelijk kanker, maar kon het ook "gewoon" een lek in een van z'n aderen zijn. Dat wil zeggen, het is vrij duidelijk dat er ergens een lek zit, maar de oorzaak daar van is niet noodzakelijk kanker. Mocht het wel kanker zijn, dan is het een vrij kort verhaal: daar kunnen ze niks aan doen en dan is het een kwestie van maanden...Het vocht wat ze uit z'n lichaam hadden gehaald hebben ze woensdagavond nog naar een lab gestuurd, en donderdag middag kregen we daarvan de uitslag... hopelijk met meer duidelijkheid over of het wel of geen kanker was. Tussen 4 en 6 uur zouden ze bellen en uiteraard belden ze pas om half 7. Maar om nou te zeggen dat dit veel duidelijkheid schepte, niet echt. In het laboratorium hadden ze geen kankercellen gevonden, maar wel cellen die er verdacht uit zagen. Kortom, daar schieten we lekker veel mee op. Verder vertelde de arts dat hij niet zo erg geloofde in die "verdachte cellen" theorie en dat hij zelf woensdag ook het vocht had bekeken en hij geloofde niet dat kanker de oorzaak was van wat Timo had. Wat het dan wel was, kon hij ook niet zeggen... maar goed, als hij zegt dat het geen kanker is, dan geloven we dat natuurlijk graag! Het was verder nog een optie om een CT-scan uit te laten voeren, om een beter beeld te krijgen, maar zelfs met die CT-scan konden ze geen definitieve diagnose geven. Dat hebben we dus maar niet gedaan... want wat schiet je er mee op verder... en het kost allemaal al genoeg, vooral met het oog op een eventuele operatie over een paar weken.Sinds Timo behandeld is en van die 2,5 liter vocht is verlost, lijkt ie als herboren. Hij ademt weer normaal, eet weer z'n hele bak leeg... kortom voor nu lijkt alles goed te gaan, maar wel met de nadruk op "lijkt". De komende 2-3 weken moet ie aan een vetarm dieet en pillen... en dan moet ie weer terug naar het ziekenhuis om te kijken of er meer vocht zit. De kans bestaat namelijk dat dit dieet+pillen het lek zal dichten... al is die kans niet ontzettend groot. Maar goed, dat zien we dus over een paar weken... en mocht ie nou weer vocht in z'n lichaam hebben (dat zit er dus wel in), dan kunnen ze het lek eventueel wel operatief dichten, hetgeen een behoorlijk grote kans van slagen heeft en volgens mijn google-research kan ie daarna nog jaren verder.Maar goed, dat is voor nu dus allemaal afwachten... het goeie nieuws op dit moment is op zich wel dat het niet definitief kanker is... maar omdat het allemaal zo vaag is, blijven we daar natuurlijk nog wel bang voor... en tegelijkertijd hoopvol dat het allemaal goed afloopt en alles met een paar weken achter de rug is... we zullen het zien... maar dat we behoorlijk zijn geschrokken is zeker...Oh om dit bericht nou niet helemaal in een down-stemming te eindigen: Timo kreeg gisteren bloemen bezorgd, van onze vrienden Cyrus en Bekki. Je had die kop van die bezorger moeten zien toen hij vroeg om een handtekening van ene meneer Timo Kater en ik naar Timo wees... zelfs in dit gekke land krijgen honden blijkbaar niet zo heel vaak bloemen bezorgd... :D In ieder geval... hier een fotootje van onze patiënt met z'n bloemen...