Today, I've lost my friend... :(

Waarschuwing: dit is wellicht het meest deprimerende bericht wat ik ooit op m'n site heb gezet. De afgelopen jaren zijn het voornamelijk goede berichten geweest die je op m'n site hebt kunnen lezen... maar vandaag even niet.Vanochtend is mijn vriend overleden. Mijn buddy... een hond zoals ik er nog nooit eentje had meegemaakt, Timo, heeft de strijd uiteindelijk toch verloren. Het was erg onverwachts, want afgelopen vrijdag is hij geopereerd en de operatie was geslaagd... alleen konden ze pas over 2 weken later met zekerheid zeggen dat hij compleet was genezen.Timo had sinds enkele maanden een zeldzame aandoening waarbij vocht zich in zijn lichaam ophoopte, wat er niet hoorde te zitten. Dat vocht zat overal en vooral om zijn longen heen, waardoor zijn longen minder ruimte hadden om te ademen. Sinds februari zijn we 3 keer met hem naar het dierenziekenhuis geweest om hem "leeg te pompen" en ondertussen zat hij aan de medicijnen in de hoop dat dat het zou verhelpen. Dat werkte dus niet... en uiteindelijk hadden we nog maar 1 optie voor hem en dat was om te opereren. Dat was afgelopen donderdag en van tevoren wisten we dat er maar een 50% kans op slagen was... z'n aandoening is zo zeldzaam, ze weten niet hoe hij er aan komt... en ze weten ook niet hoe hij er vanaf zou moeten komen. Het enige wat ze weten is wat bij andere honden succesvol was gebleken en die methodes zouden ze bij Timo ook toepassen. Niet echt een geweldig vooruitzicht dus, maar ja 50% is toch een kans en het alternatief was om hem te laten inslapen...Toen we Timo vrijdagmiddag ophaalden uit het ziekenhuis, vertelde de dokter ons dat de operatie was geslaagd en dat het goed ging met Timo. Ze hadden het lek gevonden, en gedicht, en 24 uur na de operatie was hij nog steeds "droog". Het zag er goed uit dus, maar het bleef afwachten.Afgelopen weekend was behoorlijk zwaar voor Timo. Hij had duidelijk veel pijn van de operatie (een hechting van 15 cm), maar de pijnstillers hielpen gelukkig wel wat. Maar iedere dag ging het een stukje beter met hem... tot gister. We werden wakker en merkten dat z'n ademhaling weer wat moeilijker leek te gaan... in eerste instantie dachten we dat het misschien kwam omdat hij sinds dinsdag geen pijnstillers meer had gehad, maar rond de middag ademde hij nog steeds moeilijk, dus toch maar even naar het ziekenhuis om zeker te zijn dat alles goed ging met hem.En daar kwam de dokter na een kwartiertje terug met ontzettend slecht nieuws: z'n lijf zat WEER vol met vocht... blijkbaar was wat ze donderdag hadden verwijderd, niet het enige lek in z'n lijf en blijkbaar was zo ongeveer z'n hele lichaam zo lek als een mandje... gezien de hoeveelheid vocht wat zich in minder dan een week tijd had opgehoopt.Nou ja dan is het een simpel verhaal: hij gaat dood. Als we niks doen, dan zal het vocht de ruimte om z'n longen uiteindelijk zo vernauwen dat hij stikt... of als het zich om zijn hart opbouwt, dan kan z'n hart niet meer pompen en krijgt het een hartaanval... allemaal geen leuke vooruitzichten en dus hebben we er voor gekozen om hem in te laten slapen.We hebben hem gistermiddag nog wel mee naar huis genomen, voor een laatste avondje thuis... en veel van onze vrienden kwamen langs om afscheid van hem te nemen. Dat klinkt misschien raar, maar het is moeilijk om uit te leggen hoeveel Timo voor iedereen betekende.Zoals ik wel eerder heb geschreven, ben ik niet wat je noemt een "hondenliefhebber". Ik heb geen hekel aan honden ofzo, maar ik heb gewoon niet zo veel met ze. Maar met Timo was het anders. Timo had een eigen persoonlijkheid, Timo was super relaxed, blafte zelden en luisterde onwijs goed... hij leek vaak te begrijpen wat we tegen em zeiden... Om dat in woorden te beschrijven is lastig... je had hem mee moeten maken. Timo was gewoon een onwijs lieve hond en hij was "part of the family"... en voor veel van onze vrienden was hij ook een beetje hun hond.Het was moeilijk de afgelopen 24 uur... het was moeilijk om gistermiddag een klap te verwerken die we niet (meer) hadden zien aankomen... het was moeilijk om vanochtend wakker te worden en te realiseren dat hij er morgenochtend niet meer zal zijn... het was moeilijk om naast hem te zitten terwijl hij z'n laatste adem uitblies... en het zal de komende tijd nog wel even moeilijk blijven om thuis te komen in een leeg huis en niet verwelkomd te worden door een hond die blij is dat je er bent...Ik zal je ontzettend missen, lieve Timo... maar bedankt voor de geweldige herinneringen die je ons in het afgelopen jaar hebt gegeven... we hadden er graag nog een paar jaar aan herinneringen aan toegevoegd, maar het heeft niet zo mogen zijn. Today, I've lost my friend... :(