Hoera, een dochter!

_Er waren mooie baby's bij, maar niet zo lief als jij. Lianne._Zo, na 40 dagen wordt het wel eens tijd om melding te maken van de geboorte van onze dochter: Lianne Elisabeth Kater! Natuurlijk weten jullie allemaal allang van Lianne's geboorte en waarschijnlijk weten jullie ook al van Lianne's eigen website, LianneKater.com.Maar voor de volledigheid wilde ik alsnog even een stukje op m'n site schrijven, over alle belevenissen van de afgelopen 2 maanden.Ik weet niet precies hoe het in Nederland werkt, maar hier in Amerika is het redelijk standaard om een zwangerschap niet al te lang door te laten lopen, indien de baby later dan gepland komt. Om precies te zijn: Michelle was 24 januari uitgerekend, maar als de baby er op 1 februari nog niet zou zijn, dan zou het opgewekt moeten worden.Uiteindelijk raakten we dinsdagavond 31 januari al naar het ziekenhuis. Michelle had eerder die avond gebeld met het ziekenhuis om wat te vragen en ze kreeg te horen dat ze het beste maar gewoon langs kon komen. Het hele "opwek verhaal" kan namelijk wel 2-3 dagen duren, dus als ze 's avonds al kwam, dan kon ze meteen aan de medicijnen (om het hele verhaal in gang te zetten), en tegelijkertijd nog een "normale" nacht slapen. Nou ja, normaal in een ziekenhuis bed dan. Michelle's zus Arlene had de hele week vrij genomen, dus die kwam hier om op Cooper te passen, terwijl Michelle en ik richting het ziekenhuis vertrokken. Een kleine sfeer impressie: Eenmaal in het ziekenhuis werd ons nogmaals verteld dat het allemaal best lang kon duren en dat het in het ergste geval pas vrijdag zou worden voordat de baby zou komen. Eh, ik had om eerlijk te zijn toch een ander idee bij "opwekken". Maar goed, het was nu dinsdag avond... vrijdag was "worst case", dus positieve denker die ik ben, ging ik er vanuit dat we onszelf donderdag wel papa en mama mochten noemen.Uiteraard wel het dus wel pas vrijdag. Ik zal niet al te diep in gaan op het hoe en waarom (Michelle heeft op Lianne's site een heel verhaal geschreven over de belevenissen van die 3 dagen), maar in het kort kwam het er op neer het er vrijdagmorgen nog niet genoeg voortgang in zat. Zowel moeder als baby waren inmiddels erg vermoeid, hetgeen een natuurlijke geboorte er niet makkelijker op maakte en zelfs risicovol zou zijn voor de baby. Er zat niks anders op dan de baby via een keizersnee te halen. Na 3 dagen zwoegen was dit natuurlijk het laatste waar Michelle op zat te wachten, maar tegelijkertijd was het ook wel een vreemd soort opluchting: nu wisten we tenminste zeker wanneer de baby zou komen, al was zo'n operatie ook wel heftig natuurlijk. Wat we op dat moment nog niet wisten, was dat Michelle een baby van 4480 gram in haar buik had. Hadden we dat geweten, dan had een keizersnee waarschijnlijk al veel eerder ter sprake gekomen. Maar ja...Gelukkig kreeg Michelle niet al te veel tijd om zich bang(er) te maken voor de operatie. Nog geen halfuur nadat we de beslissing hadden genomen, lag Michelle al in de operatiekamer. Ik zou 10 minuten later geroepen worden, zodat ik bij Michelle kon zijn (ze hangen een groot gordijn op, dus je ziet verder niets van de operatie). Die 10 minuten bleken 25 minuten te worden en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Wat een vreemd gevoel: over een paar minuten zou ik vader worden... en tegelijkertijd lag m'n vrouw daar trillend van de medicijnen op een operatietafel. Niet echt wat je je van tevoren voorstelt, zeg maar.Nou en toen, om 10:55 uur was ze daar dan, onze Lianne. Wat was ze groot! En wat had ze al veel haar! Ze begon vrijwel direct te huilen. Mooi geluid. :) Ze werd schoon gemaakt, gewogen en gemeten. Michelle kon Lianne even snel zien en toen moest Lianne direct met de zuster mee. Hoewel ze wel gewoon kon ademen, klonk het alsof er iets in haar longen zat, wat ze er uit moesten zuigen. Daarnaast had Michelle donderdags even koorts gehad (vanwege de medicijnen) en dat verhoogt het risico op infecties voor de baby, schijnt. Oftewel, Lianne moest 24-48 uur ter observatie op de NICU: Neonatal Intensive Care Unit. Wederom, niet echt wat we ons er van tevoren bij hadden voorgesteld, maar ja... gelukkig was Lianne verder helemaal gezond en zelfs al zou ze een infectie hebben, dan was dat niet echt verontrustend, aldus de zuster.Hoewel we Lianne natuurlijk het liefst direct bij ons op de kamer hadden gehad, was een vreemd soort "voordeel" wel dat Michelle nu even de tijd had om bij te komen. Een paar uur na de operatie was ze eigenlijk al best weer goed te spreken en konden we dan eindelijk samen onze dochter gaan bekijken. Lianne lag nog steeds op de NICU, met andere baby's... en daar zagen we eigenlijk pas hoe groot ze was: al die andere baby's waren veel kleiner! :D De volgende (zaterdag) ochtend kwam er goed nieuws: in plaats van 48 observatie, vond de dokter 24 uur wel genoeg en Lianne mocht van de NICU af en bij ons op de kamer! Super! We konden haar nu zelf voeden, zwachtelen, oefenen met luiers en al die andere dingen die we nog nooit eerder hadden gedaan. En weet je wat? Het valt allemaal best wel mee, zo moeilijk is het allemaal niet! :) Het hele weekend kwamen familie en vrienden langs om Lianne te zien... en maandagochtend zouden we naar huis gaan. Eh, niet dus. Nou ja, Michelle en ik wel, maar zondagavond ontdekten ze dat Lianne geelzucht had en dus moest ze in een couveuse, onder een blauwe lamp. Zondagavond ging ze terug naar de NICU en maandag ochtend vertelden ze ons dat ze het beste nog 24 uur langer zou moeten blijven, om van de geelzucht af te komen. Michelle was inmiddels voldoende hersteld om naar huis te mogen en daar is-tie weer: niet bepaald wat we in ons hoofd hadden, maar Michelle en ik gingen met z'n tweeën naar huis, terwijl Lianne pas dinsdag naar huis mocht.Maandagavond zijn we nog weer terug gegaan om een uurtje bij Lianne te zijn en te helpen met de voeding. Dinsdagochtend belden we het ziekenhuis en daar kwam het verlossende woord: de geelzucht was verdwenen en we mochten Lianne komen ophalen. Eindelijk! Een week geleden begon dit hele avontuur!Maar ik moet zeggen... na een zware week van allerlei dingen die we niet hadden verwacht, is het sindsdien eigenlijk best goed gegaan allemaal! Bij de "2 weken controle" bleek dat ze (hoe ironisch) niet zwaar genoeg was. Baby's verliezen altijd 10% gewicht na de geboorte, maar na 2 weken moeten ze weer redelijk op hun geboorte-gewicht zitten. Lianne was nog steeds -10%. Nou ja, toen bleek dus dat we haar veel meer moesten voeden dan wat ons in het ziekenhuis verteld was. Wisten wij veel! Een week later zat ze alsnog terug op haar geboorte-gewicht. :)En zo leren we iedere dag wel weer wat nieuws. Inmiddels is Lianne 40 dagen jong en zit ze in een fase dat ze af en toe begint te lachen. Alleen dat al maakt het de slapeloze nachten van de laatste weken ZO waard! En het schijnt alleen nog maar mooier te worden, ik geloof het meteen.Ook hebben we opa en oma Kater inmiddels op bezoek gehad en terwijl ik dit zit te typen, liggen ome Jos en tante Natalie beneden in de logeerkamer te slapen. Zoals gezegd, iedere dag zetten we een fotootje (of soms een video) op Lianne's site, maar ik zal binnenkort ook ons Flickr fotoalbum weer 's updaten. Om de een of andere manier heb ik daar gewoon niet zo veel tijd voor de laatste tijd, ik weet ook niet hoe dat komt. :)Tot zover mijn ietwat verlate aankondiging van Lianne's geboorte. Wordt vervolgd! - Een trotse papa.